The Few Things I love Remembering

Sabi nila, sa buhay daw ng tao, minsan ka lang makakahanap ng tunay na kaibigan. Yung hindi ka iiwan kahit ano pang mangayari, yung hindi ka lang tatabihan sa lungkot o saya, dadamayan ka pa. Bihira na lang daw ang mga ganung tao ngayon. Kaya nga ang swerte ko eh, kasi hindi lang isa o dalawang totoong kaibigan yung nahanap ko, tatlo.

Sa totoo lang, never kong na-imagine sa buong buhay ko na mapapasama ako sa ganitong barkada. Mula kasi pagkabata eh, free spirit ako. Soloist kumbaga. At tsaka, tignan mo naman yung barkada namin! Iba-iba talaga kami ng mga ugali. Akala ko talaga sa TV lang yun eh. Nangyayari pala talaga sa totoong buhay. Pwede pala na magkasama-sama sa iisang barkada ang mga taong magkakaiba. Isipin mo yun, di lang pala sa sayaw nagja-jive ang steps, pati din pala sa buhay.

Jazzica Juliese Dionisio Mariano, siya yung una kong naging ka-close sa grupo. Pinaka-achiever sa aming apat. Wag mo mamaliitin yan, valedictorian yan. Para sa akin, siya yung over-achiever. Halos lahat kasi nasa kanya na eh. Maganda, matalino, talented, mabait, bubbly, friendly, ma-appeal at charming. Wala ka nang hahanapin pa, parang Magic Sarap, all in one. Siya yung nagsilbing best friend ko sa unang mga taon ng grupo. Pero magmula nung lumipat siya ng school at medyo hindi na namin nakakasama, naging pantay-pantay na ang pagiging magkakaibigan namin. Magaling sa chess, as in champion!

Ailyn Revoltar Ongoco, syempre, ako! Ako ang pinakamakulit, pinakamagaling mang-alaska, pinakamasayahin, pinakamalakas ang bunganga, pinakama-drama, at syempre, pinaka-cute. Ako lang naman ang dakilang baby ng grupo. Ako yung pinaka-clown, mahilig magpatawa. Ang motto ko naman kasi sa buhay, “Kung di mo kayang tawanan ang sitwasyon, di ngumiti ka nalang!”. Pero siyempre joke lang yun. Kasi naman, ako din ang pinaka-madarama sa amin. At pinaka-moody! Mabilis ako mainis, as in. Ewan ko kung bakit, basta yun na yun! Mahilig magsulat, mag-imbento ng kung anu-anong kwento, at kung anu-ano pa na related. And dahil sa ako ang gumagawa ng ka-echusang ito, magja-jump na ako sa next.

Wresen-Ann De Castro Javaluyas, siya ang ate ng grupo. Well, isang taon lang naman, pero pilit ko pa ding pinagmamalaki na siya nga ang pinakamatanda sa grupo. Wahahaha! Kapag tinanong mo siya kung ano ang isang word na magde-describe sa kanya, ang isasagot niya sayo, simple! At base sa pagkakakilala ko sa kanya, she is everything but simple. Fashionista, mahilig sa mga dress, lahat-lahat. Siya yung kikay sa grupo. Actually, siya yung total opposite ko. Nahirapan kami magkasundo noong una, lagi kaming nag-aaway. Di ata kasi masyado nagja-jive ang ugali namin. Madalas kasi akong nago-over the line kapag nang-aasar. At ayaw niya nang ganun. Pero in the end, nagkasundo din kami, and mas lalo pang tumibay ang friendship. Magaling siya sa pagsasalita, oration, declamation at broadcasting.

Rommelyn Javier Capinding, siya ang pinaka-madamdamin sa grupo. Siya ang kasundo ko sa mga bagay-bagay. Halos pareho kami ng taste sa lahat ng bagay. Halos pareho kami ng ugali, pero mas seryoso lang siya ng kaunti. Siya yung madalas naming pag-tripan. Medyo may pagka-pikon kasi ang kaibigan naming ‘to eh. Pero kahit ganun, mahal na mahal ko pa din siya. Siya yung mediator sa grupo. Siya ang nagba-balance ng lahat. Siya ang best friend ng lahat. Makulit din, pero seryoso. Simple pero kikay. Tamad pero masipag mag-aral. Siya yung balanced lahat. Tama lang. Magaling siya sa pag-eedit ng photos at photography.

“The most beautiful discovery true friends make is that they can grow separately without growing apart.”

Nang makita ko ang quote na ito, lumakas ang tibok ng puso ko. Naalala ko tayo. Alam ko, at wala akong duda na mga tunay na kaibigan ko kayo. At alam ko na kahit magkakahiwa-hiwalay na tayo, ay hindi pa rin mawawala at di pa rin kukupas ang pagkakaibigan natin. Oo, may mga bagay tayong dapat na harapin sa sari-sarili nating mga buhay, sa sari-sarili nating mga landas, pero alam ko na kahit gaano pa kalayo ang marating natin, babalik at babalik pa din tayo sa isa’t isa.

“A single rose can be my garden... a single friend, my world. “
-Leo Buscaglia

Totoo yan, kasi sa apat na taon ko sa high school, ay kayo ang naging mundo ko. Kayo ang nagsilbing kinakapitan ko sa mga panahong gusto ko nang bumitaw. Kayo ang mga taong nagbigay pa sa akin ng panibagong dahilan kung bakit ako dapat magpasalamat sa Panginoon. Binigyan niyo ng panibagong kulay ang mundo ko. At di ako nagsisisi na sa lugar ako na iyon dinala ng hangin, sa halip, nagpapasalamat ako. Nagpapasalamat ako na nakilala ko kayo. Nagpapasalamat ako kasi naging mga kaibigan ko kayo. Nagpapasalamat ako kasi pumasok kayo sa buhay ko. At pasensyahan na lang mga kaibigan, once you’re in, you’ll never get out! Di ko na kayo papayagan kahit kailan na umalis sa buhay ko, kahit kailan.

"A friend is one who knows us, but loves us anyway."
~ Jerome Cummings

Thank you, thank you kasi kahit pa di ako perpektong tao, kahit pa madami akong mga nakakainis na ugali, tinanggap niyo pa din ako bilang kaibigan. Salamat kasi kahit may mga nagagawa akong mga bagay na nakakasakit sa inyo, pilit niyo pa din akong iniintindi. Salamat kasi kahit pa madalas akong magalit ng walang dahilan at masigawan kayo, pinapatawad niyo pa rin ako. Maraming maraming thank you kasi sa kabila ng lahat ng pinagdaanan natin, magkakasama pa din tayo. Thank you kasi, nandyan pa din kayo sa tabi ko. At maraming, maraming salamat, kasi alam ko na kahit anong mangyari, kahit magakalayo-layo pa tayo, di kayo mawawala.

"Don't be dismayed at good-byes. A farewell is necessary before you can meet again. And meeting again, after moments or lifetimes, is certain for those who are friends."

Kahit ilang dekada pa, o kahit gaano pa katagal, alam ko na hindi masisira ang pagkakaibigan natin. Alam ko na hindi ito kukupas kailanman. Naalala niyo yung sa “Sisterhood of the Travelling Pants”? Di natin kailangan ng pantalon o ng t-shirt, o ng kahit ano pang bagay para manatili tayong magkakaibigan. Alam ko na sapat na yung pagmamahal natin sa isa’t isa. Alam ko sapat na yung mga pinagsamahan natin, yung mga masayang alaala. At alam kong hindi tayo kailanman magkakahiwa-hiwalay, kasi mahal na mahal ko kayo. Mahal na mahal na mahal. Sa mahigit kumulang na apat na taon na nagkasama tayo, minahal ko kayo ng higit pa sa mga kapatid ko. Minahal ko kayo ng sobra, at alam niyo yun. Lahat ng mga bagay na pinagdaanan natin sa apat na taon na yun, ilan iyon sa mga bagay na kahit kailan, di ko malilimutan. Kahit kailan, di mawawala sa puso’t isipan ko. At alam ko, na sama-sama nating dadagdagan ang mga iyon. Kahit pa magkita nalang tayo ng isang araw sa isang linggo, isang araw sa isang buwan o kahit pa isang beses sa isang taon, alam ko na bawat araw na iyon ay idadagdag natin sa masasayang alaala na meron tayo ngayon.

“A good friend is someone we can count on, as well as being so much more. A friend is someone with whom we can relax and just hang out, have fun and share our innermost thoughts, deep dark secrets, lofty and noble goals, or our hopes, joys, and fears.”

Sa totoo lang, buong buhay ko, naghahanap ako ng mga tunay na kaibigan. Naghahanap ako ng best friend. Kasi simula noong bata pa ako, lagi na lang akong extra. Lagi lang akong third wheel, kaya naman isa sa mga pangarap ko noon ay makahanap ng best friend. Yung akin lang, yung best friend ko lang. Kahit nung mga panahon na nandyan na kayo, pakiramdam ko di ko pa din nahahanap yung best friend ko. At first I thought si Jazz na, but then, umalis siya. Nagtampo ako sa kanya back then, iniwan niya ako, binigo. At that time, pinilit kong intindihin kahit pa nagtatampo ako. Para sa akin, pinkamasakit yun kasi iniwan ako ng best friend ko. Intact na ang samahan nila Wresen at Romz, ako, extra. Extra na naman. Sa totoo lang, I really felt like a third wheel, kasi naman, talagang madami silang pinag-uusapan na di ko alam. Ako yung selosang klase ng tao, ayaw ko ng may kahati. And sa samahang iyon, ako yung laging nakikihati, sa atensyon, sa pagmamahal. May time noon na parang ayaw ko na, madaming times na nagtatapo ako pero sinasarili ko na lang. Laging sila yung magkakampi, ako laging mag-isa. Umiiyak ako minsan sa kwarto ko, naninisi ako ng ibang tao, at syempre wala akong ibang masisi noon kundi si Jazz. Oo, inaamin ko ngayon, madami akong di nalabas na sama ng loob. Madami akong kinimkim na galit. Pero inaamin ko din na tanga ako para magkaroon ng mga ganun. Ang tanga o para isipin na iniwan ako ni Jazz na mag-isa, na third wheel ako sa samahan. Ang tanga-tanga ko. Kasi ahit kailan, d ako naging mag-isa at di ako naging third wheel. Isng araw na-realize ko nalang lahat, na-realize ko nalang na mali lahat ng akala ko. Na may nagmamahal sa akin, tanga lang ako. Pilit akong naghahanap ng mga tunay na kaibigan samantalang nandyan lang naman sila sa harap ko, sa tabi ko. Minsan naiisip ko, tama nga sila, kung ano pa yung nandyan, yun pa yung di mo napapansin, yun pa yung di mo nakikita. At ngayon alam ko na, na nahanap ko na pala yung mga tunay kong kaibigan, matagal na.

“A good friend allows you a safe space to share your deepest thoughts and needs without worry of being judged, criticized or made to feel silly for feeling the way you do. Friends cheer each other on, laugh and cry together, and just plain commiserate and listen to each other.”

Alam ko madaming times na wala ako sa tabi niyo, na wala akong nagagawa para mapagaan yung loob niyo. Sorry guys, sorry kasi minsan imbis na makatulong pa ako, mas nagiging pabigat pa ako. Pasensya na kasi minsan may mga nagagawa akong kabaliwan na di karaniwang ginagawa ng normal na tao. Pasensya na kung minsan bigla-bigla na lang akong nage-evolve sa isang monster na di niyo kilala. Jazz, pasesnya na kung hindi kita naintindihan noon sa mga reasons mo. Pasensya na kung noon, iniisip ko na talagang iniwan mo na kami, na di ka na babalik. Sorry kasi hindi ako naging mas maunawain, di ako naging mas kaibigan. Pasensya na kung wla ako nung times na kailangan mo ng kaibigan. Sorry kung di ko napansin na kailanga mo pala ng makakausap, ng makakasama. Pasensya na naging selfish ako masyado para mapansin na may problema ka. Sorry kung masyado akong selosang kaibigan. At sorry kasi wala akong masyadong nagagawa para sayo. Wresen, sorry sa mga over the line na hirit ko. Sorry kasi minsan di ko mapigilan yung kadaldalan ko. Sorry kasi nasisigawan kita ng bigla-bigla, lam mo naman na topakin ako eh. Pasensya na kung di ako agad naniwala sayo, kung pinagdudahan ko yung mga sinsasabi mo, kung nagkaroon ako ng pag-aalinlangan. Sorry kasi madalas tayong nag-aaway noon at may mga nasabi akong masasamang salita. Sorry kasi wala akong magawa, di kita matulungan, nakatingin lang ako. Sorry kasi hindi ko nagagawang makinig kung minsan. Pasensya na kung madalas kitang nasasaktan, napapalo, nakukurot, lambing ko lang yun. At pasensya na kasi madalas akong wala sa tabi mo para makinig at dumamay. Romz, sorry sa mga pang-aasar ko sayo. Sorry sa mga di sinasadyang hirit na nakakasakit sayo. Sorry kasi di kita minsan iniisip kung nasasaktan ka na. Sorry kasi minsan nababale-wala kita. Pasensya na kasi minsan masyado akong busy para ma-appreciate yung mga ginagawa mo. Sorry kasi minsan imbis na mapagaan ko yung loob mo, mas lalo pa kitang napapa-iyak. At sorry kasi noong una talaga nawi-weirdohan ako sayo. Sorry guys kasi may mga time na di ako mabuting kaibigan, may mga oras na madami akong naging pagkukulang, may mga pagkakataon na wala ako sa tabi niyo. Pero sa kabila ng mga pagkukulang at kawalan ko, alam niyo naman na hinding-hindi ko kayo iiwan kahit kailan. Na kahit ano pang mangyari, di ko kayo isusuko. Na kahit may mga bago pa akong maging kaibigan, na kahit madami pang mas better sa inyo, hinding-hindi ko kayo ipagpapalit. Sa kahit anong swimming, gala sa mall, movie marathon o pasyal na kasama ko ang ibang tao, walang-wala iyon kapag kasama ko kayo. Kahit maghapon lang tayong magkwentuhan, ayos lang sa akin. Kahit magtitigan lang tayo maghapon-magdamag, di ako magsasawa sa inyo. Nasabi ko na ba na mahal ko kayo? Nasabi ko na ba? Kung nasabi ko na, sasabihin ko ulit, kahit paulit-ulit pa. Sasabihin ko ulit, na mahal na mahal na mahal ko kayo. Walang halong biro, walang halong bola, mahal na mahal ko kayo.

“That's why friends are friends....”

Di naman kailangan na madami tayo eh, di kailangan na sikat tayo, ang mahalaga magkakasama tayo. Di ako nagsisisi na doon ako sa school na yun nag-aral, di ako nagsisisi na sa klase na iyon ako napasama, at nagpapasalamat ako na kayo ang naging mga kaibigan ko. Kayo lang ang natatanging bagay na maaari kong iapagpasalamat sa kanila, kayo lang yung nakita kong kayamanan sa apat na taon na nilagi ko sa lugar na iyon. Alam niyo ba, kapag tinanong ako ng kahit sino kung ano ang pagkakaibigan para sa akin, isa lang ang isaisagot ko – JazAiWreLyn. Kasi wala akong ibang maisip na ibig sabihin yung salitang iyon kundi yung samahan natin, yung mga pinagsamahan natin, yung mga pinagdaanan natin. Sana kahit pa magkakahiwalay na tayo, wag sana nating kalimutan ang isa’t isa. Di man tayo magkita araw-araw, wag sana tayong magwalang-bahala. Alam ko na kahit di na katulad ng dati, kasama ko pa din kayo araw-araw. Dala-dala ko kayo dito sa puso ko. May room talaga kayo dito, at first class suite yun! With matching hot water. “You are one of the few things worth remembering..” Salamat guys, madaming salamat, kasi binago niyo ang buhay ko. At salamat kasi pinaranas niyo sa akin na magkaroon ng mga tunay na kaibigan. At alam ko na kapag dumating yung araw na magkita-kita ulit tayong apat, magiging isang very happy and very special JazAiWreLyn day ulit yun. At alam niyo, isa sa pinakamasa-sayang araw ng buhay ko yung araw na iyon. Na kahit may walan hiyang photographer na sumira ng araw natin, napakasaya pa din ng araw na iyon. Kahit ang hirap hanapin ng karaoke at muntik pa tayong manood ng mahal na 4D show na roller coaster daw. Sana sa next na bonding moment natin, mag-bowling na tayo ha! Magdala kayo ng medyas. Tapos sana matuloy na yung swimming nating apat. Tsaka sana matuloy yung Enchanted kingdom! Pati yung sleepover, tsaka movie marathon, tapos karaoke ulit, tapos picnic. Wow, dapat na pala talaga akong mag-ipon. Mukhang mahal pala ang bonding kasama kayo, haha. PEro kahit mahal pa yan, pag-iiunan ko yan para sa inyo. And special mention – Romz! Uy ha, sabi mo yan, pagbalik mo dito pupuntahan natin si Sam C. at Devon sa taping nila ng GV! Waaah! Mag-iipon na ako! Excited much na akech. Wresen, Jazz – sama kayo? XD.

“Friendship is the hardest thing in the world to explain. It's not something you learn in school. But if you haven't learned the meaning of friendship, you really haven't learned anything.”

Actually, sa school ko natutunan ang friendship. Kasi dun ko kayo nakilala. At malapit na magtapos ang message ko sa inyo kasi masyado nang magaba and wala na kong maisip na sabihin na ma-drama. (Note: kailangan talaga ma-drama). Siya nga pala guys, nasabi ko na ba na mahal ko kayo?

Wag niyong kakalimutan ang mga hugs and kisses ko ha! At alam ko namang mami-miss niyo ang ka-cute-an ko. Hehe. At just to let you know, kahit po ganyan kayo, mami-miss ko kayo! As in super duper, lahat ng kwentuhan moments. Yung mga laro-laro natin na corny, yung notebook na MaCrEliNic. Yung mga codenames na pauso natin. Yung mga slideshow at mpvie ni romz. (Note: Romz, thanks much sa latest kahit madaming typo!). Yung mga hand-made cards ni Wresen. (Note: Haha, nasa akin pa sila! Pati yung drawing mo nila Pwede 2 and 7). Yung mga drawing ni Jazz. (Note: Di ko na alam kung saan na sa mga baul ko, pero naitago ko yung drawing mo ng Aurora). And syempre yung mga masasayang kwentuhan natin tungkol sa iba’t ibang mga bagay-bagay na minsan walang kinalaman sa buhay ng tao. (Note: Lalo na yung mga walang kwentang kwento natin na nakakadiri pero nakakatawa. Naalala ko pa lahat yun, yung mga slit na hanggang kili-kili, sumasabog na tao dahil sa saborang pagkain, at kung anu-ano pa). Hay naku, ang dami ko palang babaunin na alaala pagpasok ko ng college, makakahanap din kaya ako ng mga weirdong kaibigan sa college ko? Haha.

At siya nga pala, mag-ipon pa kayo dahil next time na magkita-kita tayo, magpagawa na tayo ng t-shirt natin! Gawin nating design yung drawing ko na Creepy, Scary, Spooky at Medussa. Haha! O kaya si Wresen na lang mag-drawing, para si Romz tapyas yung buhok tapos ako may pimples! Haha. Joke. At kailangan nga pala may anniversary tayo. At ayon sa akin, ang anniversary natin ay MARCH 28. Alam niyo na kung bakit! <3

So, paano ba yan guys, see you whenever nalang. Pero wag kakalimutan ang isang bagay na dapat di natin pababayaan – ang FB! Mag-post kayo lagi sa JazAiWreLyn tungkol sa buhay-buhay niyo ha. Dapat may weekly update kayo. Kung may kaaway kayo, uupakan natin. Kung mas malaki sakin, wag na nating patulan, pabayaan niyo na lang. Hehe. Jokes. Basta lagi niyo lang tatandaan, kahit ano pa yung sabihin nilalaban sa atin, tayo lang ang nakakakilala sa sarili natin. Hindi tayo kayang ibaba ng ibang tao unless ibaba din natin ang sarili natin. Kaya lagi niyong tandaan na wag na wag kayong patatalo sa kanila, kasi wala sa bokabularyo ng JazAiWreLyn ang salitang suko. Kaya laban lang hanggang huli, okay? And nandito tayo para sa isa’t isa kaya wag na wag kayong bibitaw!

To end this message, may tatlong bagay lang akong gustong sabihin sa inyo. Una sa lahat, SORRY. Kasi madami akong pagkukulang. Pangalawa, SALAMAT. Kasi kahit pa madami akong pagkukulang, minahal niyo pa rin ako bilang kaibigan. At dahil mahal niyo ako, MAHAL NA MAHAL ko din kayo. At sana maging mas matatag pa ang samahan nating apat. Sana mas maging masaya pa ang bawat sandali natin kasama ang isa’t isa. At huli sa lahat, sana matuloy na yung mga plano nating bonding! Haha. LOVE YOU GALS! See you! <3

Chapter 11 Teardrops on my Guitar

Chapter 11: Falling Star

Ritz: Ano bang nagyari? Bakit ka ba nagkakaganyan?

Di ko pinansin ang tanong ni Ritz.

Darlene: Sige, susunod na ako.

Bumuntong-hininga si Ritz.

Ritz: Darlz, pwede mo naman saking sabihin eh.

Darlene: Bumaba ka na Ritz, susunod na lang ako.

Umiling-iling siya saka tinungo ang pinto.

Ritz: Okay, bilisan mo ha? Di kami kakain ng wala ka.

Darlene: Sige, maghihilamos lang ako.

Tuluyan ng lumabas si ritz at bumaba. Iyon naman ang gusto ko kay Ritz eh, di niya ako pinipilit kapag ayaw kong sabihin ang problema. Siguro dahil alam niya na sooner or later, sasabihin ko din naman sa kanya. At balak ko naman talagang sabihin, hindi lang siguro ngayon. Tumayo ako at naghilamos. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin.

Darlene: Tignan mo nga ang ginagawa mo sa sarili mo.

Masama bang masaktan? Napa-iling na lang ako dahil sa naisip ko. Nababaliw na nga ako. Kinakausap ko na ang sarili ko, at sumasagot pa ha. Bumaba na ako para saluhan sila sa pagkain. Pag-dating ko sa dining room ay nagulat akong makita na nandoon si Renzo.

Renzo: Oh, nandyan na pala ang best friend ko eh.

Ngumiti siya sa akin. Hindi ako ngumiti. Umupo ako sa upuan sa tabi ni Aira.

Aira: Oh, nakatulog ka ano? Wag mong sabihin na buong araw ka tulog?

Ngumiti ako kay Aira.

Darlene: First time ko lang magkaroon ng vacant day ng weekdays. Naging excited ako.

Aira: Well, nakakainis kasi Saturday ang walang pasok ko.

Sumubo na si Aira ng pagkain. Tinignan ko ang nakahain sa mesa. Fried chicken, mukhan galing sa Jollibee. Uwi siguro ni Aira. Paborito niya kasi ‘yun eh.

Renzo: Kain na Darlz, ayaw mo ba ng dala ko?

Tumingala ako para makitang nakatingin sa akin si renzo. Nagtagpo ang paningin naming dalawa. Nag-aalala siya.

Darlene: Ikaw may dala nito?

Renzo: Yeah, why? Bawal ba?

Di ko na rin napigilan ang mangiti.

Darlene: Akala ko kasi si Aira ang bumili eh.

Ritz: Naks, ngumiti na siya.

Mas lalo akong napangiti dahil sa sinabi ni Ritz. Iba talaga ang mga kaibigan ko, napapasaya nila ko kahit pakiramdam ko, guguho na ang mundo ko.

Ang ganda ng langit. Punong-puno ito ng mga bituin. Pumikit ako para lasapin ang damyos ng hangin sa aking mukha, ang lamig.

Renzo: May problema ka.

Naramdaman kong tumabi sa akin si Renzo. Hindi ako nagmulat ng mga mata. Ngumiti lang ako sa kanya. Naramdaman kong hinawakan niya ang kamay ko. Kakaiba na naman ang naging tibok ng puso ko, mabilis, napaka-bilis.

Renzo: Darlz, ano ba kasing nangyari.

Minulat ko ang mga mata ko at tinignan siya. Tinitigan ko siya, si Renzo, ang best friend ko, ang lalaking mahal ko. Di ko na napigilan ang mga luha ko, sunod-sunod silang tumulo mula sa mga mata ko. Humigpit ang pagkakahawak ni Renzo sa kamay ko, kinabig niya ako papalapit sa kanya at niyakap niya ako. Umiyak ako, umiyak ako ng umiyak sa mga bisig ni Renzo.

Renzo: Sino ba kasing nagpa-iyak sayo? Sabihin mo lang, uupakan ko.

Sa kabila nang pag-iyak ay di ko napigilan ang matawa dahil sa sinabi niya. Kumalas ako mula sa pagkakayakap niya sa akin. Ikaw, ikaw ang nagpa-iyak sa akin. Ikaw naman lagi eh.

Renzo: Nasisiraan na ng ulo ang best friend ko.

Ngumiti ako at hinampas siya sa braso.

Darlene: Loko-loko!

Tumawa kami pareho. Pinunasan ni Renzo ang mga luha sa mukha ko.

Renzo: Hay naku, hanggang ngayon, iyakin ka pa rin.

Ngumiti ako sa kanya.

Darlene: Ewan ko sayo!

Renzo: Bakit ba kasi?

Darlene: Wala!

Tumingin ulit ako sa langit.

Darlene: Ang ganda noh?

Renzo: Oo, sobrang ganda.

Nilingon ko si Renzo, nakatitig siya sa akin. Nginitian ko siya.

Darlene: Di ka pa din nagbabago.

Tumawa lang siya.

Darlene: Bolero ka pa rin!

Hinampas ko ang braso ni Renzo. Tawa naman siya ng tawa.

Renzo: Ilang beses ko ba sayo sasabihin na di kita binobola?

Natawa nalang ako dahil sa sinabi niya. Lumingon ako sa langit at may nahagip ang paningin ko. Agad kong tinuro ito.

Darlene: Renzo, falling star oh!

Tumingin si renzo sa tinuro ko.

Darlene: Wish tayo.

Pumikit na ako para mag-wish sa falling star. Narinig kong tumawa si Renzo, pero alam kong pumikit din siya.

Renzo: Bakit ka umiiyak?

Nagulat ako ng bigla nalang sumulpot si Renzo sa likod ko. Agad kong pinunasan ang mga luha ko. Nabasa ang puting gwantes na suot-suot ko at nagmantsa dito ang mascara at eye liner na suot ko. Lumapit sa akin si Renzo.

Renzo: Darlene, what happened?

Darlene: W-wala, di naman ako umiiyak eh.

Renzo: Anong hindi? Tignan mo nga yang mukha mo, puno na ng eye liner mong kumalat!

Pinunasan ko ang pisngi ko, nagmantsa ulit sa gwantes ko ang eye liner ko. Patay ako nito kay Ritz, hiniram ko lang sa kanya ito eh. Bakit naman kasi pinilit-pilit pa nila ako na um-attend sa bwisit na JS Prom na ‘to eh!

Darlene: Wala ‘toh. Bumalik ka na dun sa date mo.

Renzo: Paano naman kita iiwan kung ganyan ang itsura mo?

Darlene: Uuwi na lang ako.

Renzo: At paano ka naman uuwi, aber? Maglalakad ka?

Darlene: Magta-taxi ako!

Tumayo na ako mula sa pagkaka-salampak ko sa lupa. Nagsimula na kong maglakad papunta sa exit ng venue. Hinabol naman ako ni Renzo, hinawakan niya ako sa braso.

Renzo: Darlene ano ka ba? Papaano kung ma-rape ka dyan?

Darlene: At ano namang paki-alam mo?!

Napaatras si Renzo sa lakas ng sigaw ko. Kahit ako ay napatigil dahil sa sinabi ko. What the heck is happening to me? Ano ba kasi ‘tong nararamdaman ko?

Darlene: I-I’m sorry. Nabigla lang ako.

Renzo: It’s okay. Ihahatid na kita.

Darlene: Wag na Renzo, hahanapin ka ni Thea.

Renzo: Magpapa-alam ako.

Tumingin sa akin ng seryoso si Renzo.

Darlene: Wag na Renzo, di naman kasi kailangan eh, kasi-

Renzo: Bakit ba kasi Darlene? Ano bang problema?

Darlene: Eh kasi naman pinilit niyo pa akong sumama sa Prom na ‘to eh! Sinabi na kasing ayaw ko pumunta! Ayoko! Tignan mo, nagkasakit lang si Jhake. Wala akong ka-date. Wala akong ka-sayaw while lahat kayo masayang-masaya! Ikaw, nag-eenjoy ka kasama si Thea. Eh ako? Nagmumukmok sa table!

Tumulo ulit ang mga luha mula sa mga mata ko. Narinig kong tumaw si Renzo. Agad akong tumingala, tingnan ko siya. Tumatawa pa din siya. At talagang tinatawanan niya ako?

Darlene: At bakit ka tumatawa?

Renzo: Yun lang ba ang problema mo, Darlene Mae Navarro?

Patuloy pang tumawa si renzo. Nagsisimula na akong mainis sa kanya. Nalulungkot na nga ako, tinatawanan pa niya ako?

Darlene: Bahala ka nga dyan sa buhay mo! Uuwi na ‘ko!

Tumalikod ako at padabog na naglakad palabas ng venue. Pero bago pa ako makaalis ay hinawakan na ni Renzo ang braso ko at hinila ako papunta sa gitna ng venue kung saan nagsasayaw ang mga kaklase namin at ang mga date nila.

Darlene: Ano ba Renzo? Bitiwan mo nga ako!

Nang makarating kami sa gitna ay binitiwan niya na ako. Inilahad ni renzo ang kamay niya sa harap ko.

Renzo: Can I have this dance?

Tumingin ako sa paligid namin, nakatingin na sa amin ang halos lahat ng tao. Narinig ko ang awitin na pumapaibabaw sa ere.

There are times when i just want to look at your face
With the stars in the night

Nakangiti sa akin si Renzo at nakalahad pa din ang kanyang kamay sa harap ko. Wala akong nagawa kundi tanggapin ang alok niyang sumayaw.

Darlene: Sige na nga!

Ngumiti si renzo sa akin at nilagay niya ang kanyang mga kamay sa bewang ko samantalang pinatong ko naman ang mga kamay ko sa balikat niya. Tumingin si renzo sa mga mata ko, pero di ko magawang tignan siya ng diretso, naiilang ako. Parang ang bilis ng tibok ng puso ko.

There are times when i just want to feel your embrace
In the cold night
I just can’t believe that you are mine now

Darlene: Sorry.

Renzo: Huh?

Darlene: Sorry kasi nag-isip bata na naman ako.

Tumawa lang si Renzo dahil sa sinabi ko.

Renzo: Sanay na ako..

Tumingin ako sa kanya. Nagtagpo ang mga mata namin.

Renzo: ..at di ako magsasawa.

Pakiramdam ko ay namula ako. Yumuko ako, ang lakas ng tibok ng puso ko. Ang lakas, ang bilis. Ano ba ‘tong nararamdaman ko?

You were just a dream that i once knew
I never thought i would be right for you
I just can’t compare you with anything in this world
You’re all i need to be with forevermore

Tumingin ako sa langit, ang daming bituin. Nasa open venue kami kaya naman makikita mo talag ang napakagandang kalangitan.

Darlene: Ang ganda ng langit noh? Ang daming bituin.

Renzo: Oo nga, ang ganda. Sobrang ganda.

Tumingin ako kay Renzo, nakatitig siya sa akin. Parang mas lalo pa akong namula, kung posible man. Hinampas ko siya sa braso.

Darlene: Di ka naman nakatingin sa langit eh!

Tumawa lang si Renzo. Patuloy pa din siyang tumitig sa akin.

Renzo: Nakatingin ako, nakatingin ko sa langit ko.

All those years i’ve longed to hold you in my arms
I’ve been dreaming of you

Ito na ata ang pinaka-masayang gabi ng buhay ko. Sana di na matapos ‘to, sana di na matapos.

Every night i’ve been watching all the stars that
Fall down
Wishing that you’d be mine
I just can’t believe that you are mine now

At parang pinlano ng tadhana, kasabay ng kanta ay napatingin ako ulit sa langit. May nakita akong isang falling star. Excited kong itinuro iyon kay renzo.

Darlene: Renzo, may falling star.

Tumingin naman agad si renzo sa tinuro ko.

Darlene: ‘Lika mag-wish tayo.

Renzo: Ang corny mo!

Tumawa si Renzo.

Darlene: Anong corny? Totoo yun noh. Kaya magwi-wish ka sa ayaw at sa gusto mo!

Pinikit ko ang mga mata ni Renzo gamit ang kamay ko habang tumatawa siya. Pumikit din ako para mag-wish.

You were just a dream that i once knew
I never thought i would be right for you
I just can’t compare you with anything in this world
You’re all i need to be with forevermore

Sana wag mawala sakin ang lalaking nasa harap ko. Sana palagi siyang nasa tabi ko. Sana palagi kaming ganito – magkasama, masaya.

Time and again there are those changes
That we cannot end
Sure as time keeps going on and on
My love for you will be forevermore

Dumilat ako at nakita kong nakatingin sa akin si Renzo habang nakangiti.

Darlene: Di ka naman nag-wish eh!

Tumawa lang ulit si Renzo.

Renzo: Nag-wish ako..

I just can’t compare you with any anything in this world
You’re all i need to be with forevermore

Renzo: ..ang bilis nga natupad eh.

Ngumiti sa akin si Renzo at ngumiti din ako sa kanya.

I just can’t compare you with anything in this world
You’re all i need to be with forevermore

Tumingin ako sa mga mata ni Renzo. Sana nga wag na matapos ito.

You’re all i need forevermore
You’re all i need forevermore
You’re all i need forevermore

Sana nga.

Sana wag mawala sa akin si Renzo. Sana.. sana ako na lang ang mahalin niya. Napangiti ako sa wish ko. Pagdilat ko, nakita kong nakatitig ulit sa akin si Renzo.

Darlene: Di ka nag-wish no?

Tumingin sa akin si Renzo, seryoso.

Renzo: Nag-wish.

Darlene: Eh ano namang wi-nish mo?

Ngumiti siya sa akin.

Renzo: Secret, ikaw muna.

Darlene: Ayoko nga! Baka di pa matupad eh.

Renzo: Para wish lang, pinagdadamot mo pa!

Natawa ako dahil sa sinabi niya.

Darlene: Ayaw mo din namang sabihin yung sayo ha!

Nagtawanan kaming pareho. Sana matupad yung wish ko. At tsaka sana, sana pareho kami ng wish ni Renzo.

Chapter 9-10 Teardrops on My Gutar

Chapter 9: Serious Talk

Brian: Wow, so how’s the students?

Nagulat kami ng bigla nalang pumasok si Brian sa sala ng boarding house.

Darlene: Oh, akala ko ba may shoot ka sa Boracay?

Brian: It was moved next week.

Aira: Hay naku, maghihintay na naman ako isa pang linggo just to have peace.

Brian: Naku, kunwari ka pa. If I know, kilig na kilig ka at nandito ako.

Aira: Eeeww! Brian, kilabutan ka naman!

Nagkatawanan kaming lahat dahil sa hiritan ng dalawa. Tinignan ko si kuya Ian na masayang tumatawa. Mas mabuti na siguro kung di ko na muna sasabihin sa kanya.

Renzo: Hey there, you want some sandwich?

Naramdaman kong inakbayan ako ni Renzo. Iniabot niya sa ain ang isang sandwich na may palamang ham and cheese. Tinignan ko siya, masaya siya masyado ngayong araw na ito. Di ko tuloy mapigilang isipin na may gusto nga siya kay Liana. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko pag nangyari yun. Ano na lang ang magiging epekto nun kay kuya Ian? At tsaka isa pa, ano na lang ang magiging epekto nun sakin? Kung ma-in love siya sa iba?

Renzo: Parang ang lalim ng iniisip mo ha. Ano, gusto mo ba nitong sandwich o hindi?

Pinilit kong ngumiti kay Renzo. Kinuha kong ang sandwich na inaalok niya at agad itong kinagatan.

Darlene: Basta pagkain, wala akong inuurungan.

Natawa si renzo dahil dun. Kinuha niya ang gitara sa may tabi ko.

Renzo: Ginagamit mo ba’to? Baka naman dini-display mo lang?

Darlene: Ginagamit ko naman, kaso medyo madalang.

Tinitigan ko si Renzo. Sana wag ka munang ma-in love sa iba. Sana wag ka munang mawawala.

Renzo: Titig na titig ka sakin ha? Siguro, nai-in love ka na sa best friend mo noh?

Ngumiti ako dahil sa sinabi niya. Gusto ko sabihing oo. Gusto ko sabihin na hindi na ako mai-in love sa kanya kasi in love na ako sa kanya dati pa. Gusto ko sabihin na mahal ko siya, gusto ko itanong kung pwedeng kami na lang ba. Gusto ko sabihin sa kanya na nandito naman ako kaya wag na siya tumingin sa iba. Pero, best friend niya lang ako. Best friend niya lang ako, kaya wala akong karapatang sabihin ang lahat ng iyon sa kanya. Kasi kapag narinig niya ang mga iyon, baka pati pagiging mag-best friend namin, mawala pa.

Darlene: Alam mo, tigilan mo ang pagdikit-dikit mo kay Brian ha. Parang umaakyat na din sa ulo mo lahat ng hangin na nalalanghap mo araw-araw ha.

Renzo: Sus, ang sabihin mo, nagwa-gwapuhan ka sakin!

Darlene: Kung gwapo lang naman, si kuya Ian nalang o kaya si Jhake noh!

Renzo: Macho naman ako!

Pinakita pa kunwari ni Renzo ang muscles niya sa akin. Tawa ako ng tawa tuloy lalo.

Darlene: Macho? Mukha ka ngang stick eh. Anong macho dyan?

Renzo: Anong stick? May muscles yan oh!

Natawa nalang ao dahil sa sinabi ni Renzo. Sira ulo talaga ‘tong kaibigan ko. Siguro nga dapat lumayo na siya kay Brian, nahahawa na talaga siya eh.

Darlene: Ewan ko sayo!

Brian: Tapos ayun, akalain mo ba namang magpapa-autograph lang pala.

Nagtawanan ang kami dahil sa kwento ni Brian. Actually di ko masyado narinig ang kwento niya dahil lumilipad ang utak ko kay Liana.

Renzo: Ang yabang mo! Gawa-gawa mo na naman yang kwentong yan eh!

Brian: Ako? Mag-iimbento ng kwento? Sus, talagang agkakandarapa lang talaga ang mga babae sa kagwapuhan ko!

Aira: Pwe! Kadiri!

Mas lalo tuloy kaming nagtawanan.

Renzo: Well, nga pala Ian. Ikaw ha, di mo sa amin kinukwento may nililigawan ka pala.

Napatingin ako kay kuya Ian na halatang nabigla sa sinabi ni Renzo. Hindi agad siya nakapagsalita.

Renzo: A-ano nga palang pangalan nun? Nasabi sakin ni Liana yun eh.

Kuya Ian flinched when he heard the name Liana.

Renzo: Ah, Trish! Trish Saavedra. Ikaw ha, nagsisikreto ka na sa amin.

Gulat akong napalingon kay renzo. Trish? Trish Saavedra?

Jhake: Hey, Trish Saavedra? She’s our classmate. The girl with the goon best friend.

Kung di lang talaga ako naguguluhan sa mga pangyayari ay baka natawa pa ako sa ginamit na term ni Jhake para tukuyin si Paulo.

Renzo: Wow! Di nga? Maganda ba ‘tol?

Brian: Sexy ba? May taste ba si Ian?

Sunos-sunod na paglunok ang ginawa ni kuya Ian. I know na nabigla din siya. At mas mabibigla pa siya pag nalaman niya na interesado si renzo sa babaeng nanloko sa kanya.

Darlene: Are you alright?

Hindi lumingon si kuya Ian, nanatili lang siyang nakatanaw sa kawalan while leaning on the veranda. Tumabi ako sa kanya at ginaya ang pwesto niya. Tumingin lang siya sa akin tsaka ngumiti.

Ian: Hey.

Darlene: Hey ka dyan. Sabi ko, okay ka lang ba?

Ian: Yeah, I am always okay.

Natapos ang kantyawan kanina kay kuya Ian dahil sa pagyayabang ni Brian. Kahit minsan, nakakatulong din ang lokong ‘yon.

Darlene: Why? Why Trish? Of all people? Bakit siya?

Hanggang ngayon ay di pa din ako makapaniwala. Bakit si Trish pa ang niligawan niya? Kapatid ni Liana. At isa pa, she’s not the ideal girl. Brat na selfish pa.

Ian: Kasi ayaw ko siyang masaktan.

Darlene: Huh?

Ian: Una kong nakilala si Trish. Una kaming naging close, naging friends.

Sumandal si kuya Ian sa veranda habang nagkukwento. Mukhang mahaba ang kwentong ito.

Ian: Sabi nila, mukha daw may crush sa akin si Trish. Dikit daw kasi ng dikit. But I didn’t see her like that. She is the sweet girl na laging nandyan whenever you need her. Pero nung tumagal, I figured out na meron nga siyang gusto sa akin. She told me she like me. And dahil sa mabait naman siya, I tried to get to know her better. We are getting along well until I met liana.

Ngumiti si kuya Ian. Isang mapait na ngiti, pero makikita mo sa mga mata niya ang kislap sa pagbanggit niya ng pangalan ni Liana.

Ian: I loved her the first time I saw her. She is bubbly and madalas siyang tumatawa sa mga corny kong jokes. Totoong tao at mapagmahal ng sobra sa kapatid. Para sa akin that time, she is the best thing that happened to my life.

Tumingin siya sa akin at ngumiti.

Ian: Well, she’s still the best thing that ever happened to me. But as you know, our break-up is the worst. At that time, I thought of ending my life. Liana wa evrything to me, but ginago niya ako. I wanted to jump off a cliff or maglaslas ng pulso. I don’t have anyone to talk to at that time. Wala kayo.

I remember that time. Madalas ngang wala si kuya Ian, paano naman kasi, di siya masyadong close sa grupo. Malayo ang loob niya sa amin. That was two years ago. Masyado din kasi kaming busy sa schoolworks and masya kaming busy sa sarili naming mga buhay. Kaya di namin napansin na kailangan na pala niya ang tulong namin.

Darlene: I’m sorry kuya Ian.

Ian: No, don’t be. You are my closest companion among the group. If there is someone in the group na naging pinaka-close ko, ikaw yun.

Darlene: But we were so numb, di namin napansin na kailangan mo ng tulong namin.

Ian: I understand you don’t have to be guilty. And you know what? That time, the only one who was there for me was Trish. Siya yung nandyan para sabihin sa akin na di pa katapusan ng mundo, na sasamahan niya ako. At di niya ako binigo Darlene, she was there for me all throughout, sinamahan niya ako hanggang sa nakaya ko na ulit huminga, hanggang sa nakaya ko na ulit mabuhay.

Di ako nakaimik sa mga binitiwang salita ni kuya Ian.

Ian: Trish is not the spoiled brat you think she is. If you’ll only give her a chance, then you’ll see everything that I see in her. Minsan, kung sino pa yung pinaka di mo inaasahan na makakasama mo sa oras ng kagipitan, siya yung laging nandyan. At kung sino yung inaasahan mo na dadamay sayo, siya pa yung mawawala.

I looked at kuya Ian. Noong una, naaawa ako sa kanya. Pero ngayon, hinahangaan ko siya. Kasi he managed to be as mature as he is right now. Sa aming lahat, siya ang may pinaka-mahirap na pinagdaanan sa buhay. Coping with his stepfather, living with Ann’s family, naging mahirap talaga ang buhay niya.

Darlene: Yeah, siguro nga, di lahat ng nakikita natin totoo.

Ian: Tama ka dyan, I always thought Liana was the perfect girl. Pero, wala pala talagang taong perpekto.

Naalala ko si Renzo. Si Renzo, ang best friend ko, ang taong mahal ko. Ngumiti ako kay kuya Ian. Ngumiti ako sa kanya ero sa loob-loob ko, gusto ko nang umiyak.

Darlene: Si Renzo. Renzo has a crush on Liana.

Gulat na napatingin sa akin si kuya Ian.

Ian: Si Renzo?

Tumawa siya.

Ian: Pareho pala kami ng taste.

Darlene: Kuya Ian..

Ian: If you are worried about your best friend getting hurt, then stop worrying. Malaki na si renzo, he can well take care of himself.

No, I’m not just worried about Renzo getting hurt. I am also worried about him falling in love with Liana. I’m afraid that he’ll fall in love with that girl instead of me.

Chapter 10: The Date

Natutuwa ako ngayon. Mag-isa ako sa boarding house at nilalaro ko ang gitara ko. Wala kasi akong pasok ngayon. At silang laha meron. Well, of course, except for Jhake. But he’s not around. So, ito ako ngayon at masayang tumutugtog.

Darlene: I’m your typical best friend!

Someone that you tell about your girlfriend.

best friend, who listens to your stories.

I’m the best friend.

‘Coz I’m the best friend who patiently sits and waits until you see..

Tinipa ko ang gitara at ngumiti.

Darlene: You were meant for me.

Napangiti ako dahil sa kanta. Yeah that’s right. I’ll patiently wait until you see.

Jhake: Hey Darlz, what are you doing?

Halos mapatalon ako sa gulat ng bigla na lang sumulpot si Jhake sa may pintuan ng boarding house. What the? Narinig ba niya yung kanta?

Jhake: Oh, bakit parang mukha kang nakakita ng multo?

Darlene: K-kanina ka pa dyan?

Jhake: I just arrived.

Napahinga ako ng maluwag dahil sa sinabi ni Jhake. Whoo, muntik na.

Jhake: So, what are you doing?

Darlene: Ah, eh, wala naman. Naggigitara. Nagtatampo na kasi si Renzo eh, di ko daw ginagamit.

Ngumiti ako sa kanya ng isang matamis na ngiti. Well, mas maganda din naman siguro ang nandito si Jhake, may kausap ako.

Jhake: I think Renzo wouldn’t be that mad if you won’t use it today.

Darlene: Huh?

Jhake: Kasi, yayayain sana kitang kumain sa labas.

Kumain sa labas. Pinigilan ko ang matawa.

Jhake: Well, kung papayag ka lang naman. Pero kung aya-

Darlene: Saan ba tayo pupunta? Anong isusuot ko?

Nakita kong gulat na tumingin sa akin si Jhake. Nakakatawa ang itsura niya. Bigla nalang siyang nguniti ng parang wala ng bukas.

Jhake: Uhm, k-kahit ano. You’ll look as equally beautiful kahit anong isuot mo.

Tuluyan na akong natawa at hinampas siya sa braso.

Darlene: Bolero!

Tumayo na ako at tinungo ang pintua ng kwarto ko.

Darlene: Just wait for me sandali, magbibihis lang ako.

Darlene: Dali na!

Jhake: Are you crazy? Just look at these.

Natawa ako dahil sa itsura ni Jhake. Niyaya ko kasi siya na kumain ng streetfoods. At dahil hindi siya sanay sa ganitong mga pagkain, ay nakikipag-away siya sa akin ngayon tungkol sa pagkain ng isaw.

Darlene: Ano ka ba? Masarap yan!

Jhake: Darlene, you could get many kind of diseases from that thing!

Natatawa akong kumagat sa isaw na hawak ko. Tinapat ko ang stick sa bibig niya.

Darlene: Sige na kasi, i-try mo muna! Please?

Tumingin ako sa kanya at binigyan siya ng aking puppy eyes. Bumuntong-hininga si Jhake.

Jhake: Okay, okay. But just one bite!

Tumawa ako at ngumiti sa kanya. Kumagat siya sa isaw at nakapikit na nginuya ang pagkain. Di ko mapigilan ang tumawa dahil sa itsura niya.

Jhake: M-masarap nga.

Darlene: I told you!

Kumuha ako ng isa pang stick at binigay sa kanya.

Darlene: Ito oh, kain ka pa!

Ngumiti siya sa akin at kinuha ang isaw.

Jhake: You always get it your way. Masyado kang ini-spoil ni Renzo at Ritz.

Darlene: Hindi nila ako ini-spoil noh, natural lang talaga na charming ako. At di nila ma-resist ang charm ko!

Nagkatawanan kaming dalawa dahil sa sinabi ko.

Darlene: Nawei-weridohan ka na sakin ano?

Tumawa lang si Jhake. Umupo din siya sa isa pang swing sa tabi ko.

Jhake: Nope, natutuwa nga ako eh. Ganito ka pala talaga kasaya kasama?

Darlene: Ewan ko sayo! Baka ang ibig mong sabihin, ganito ka-isip bata!

Nagkatawanan kaming dalawa dahil sa sinabi ko.

Jhake: Darlene, I want to tell you something.

Darlene: Huh? Ano yon?

Jhake: Okay lang ba sayo kung..

Yumuko si Jhake, para siyang kinakabahan. Ngumiti ako sa kanya.

Darlene: Kung ano?

Jhake: Kung.. kung ligawan kita?

Unti-unting nabura ang ngiti mula sa mga labi ko.

Darlene: A-anong sabi mo?

Tumingin si Jhake sa kawalan, iniwasan niyang tignan ang mga mata ko.

Jhake: Darlene, I liked you since the first day I saw you. And I even liked you more when I got to know you. In fact, I asked Renzo pa nga para ipakilala ako sayo, para maging close pa tayo lalo eh. I think.. I think I’m in love with you.

Tuluyan nang nawala ang lahat ng saya na nararamdaman ko noong mga panahon na iyon. The last thing I wanted in my life is for the best friend of the man I love to be in love with me. And it just happened. Nice, napakabait talaga ng kapalaran sa akin.

Renzo: Hey, saan ka nagpunta?

Nakangiti sa akin si Renzo. Kadadating lang namin ni Jhake. Nauna na ako sa kanya sa loob ng boarding house habang pina-park pa niya ang kotse niya sa labas.

Renzo: Hey Darlz, okay ka lang?

Tumingin ako sa kanya. Pinilit kong ngumiti. Paano ako magiging okay, Renzo? Paano? Your best friend is in love with me while I’m in love with you. And ikaw naman, parang in love sa ibang babae. Isang babae na manloloko na ex-girlfriend ni kuya Ian. Paano naman magiging okay yun? Gulong-gulo na ako!

Darlene: Yep, I’m okay. In fact, I’m great.

Tumingin lang sa akin si Renzo. Inaaral niya ako, kilala ko siya.

Renzo: What happened?

Bakas sa mukha ni Renzo ang pag-aalala. Hinawakan niya ako sa braso. Dumaloy ang bolta-boltaheng kuryente sa katawan ko. Parang gusto kong ngumiti, matuwa at umiyak ng sabay-sabay. Nababaliw na ata ako.

Darlene: W-wala. Pagod lang siguro ako.

Renzo: Saan ka ba galing? Yayayain sana kita lumabas for an ice cream eh.

As if on cue, bigla na lang pumasok sa pinto si Jhake.

Jhake: Pare, nandito ka pala?

Renzo: Oh Jhake, what are you doing here?

Jhake: Kasama ko si Darlene.

Tumingin sa akin si Renzo. Isang nagtatakang tingin ang pinukol niya sa akin. Ngumiti lang ako sa kanya, tumingin ako kay Jhake.

Darlene: Jhake, thanks ha. I really had fun.

Jhake: Ano ka ba? Ako nga dapat mag-thank you sayo eh.

Ngumiti lang ako kay Jhake at kay Renzo naman ako humarap. Binigyan ko siya nang isang nag-aakusang tingin.

Darlene: Oh sige, akyat na muna ako. Renzo, ikaw na muna bahala kay Jhake ha. Mag-kwentuhan muna kayo. May pagkain dyan sa ref, initin niyo nalang. Pagdating nila Ritz, pakisabi nalang masama pakiramdam ko.

Tumalikod na ako at tinungo ang hagdan ng tawagin ako ni Jhake.

Jhake: Darlene.

Lumingon ako sa kanya.

Jhake: Think about it, please.

‘Ngiti lang ang isinagot ko sa kanya. Nakita kong tumingin sa akin si renzo ng makahulugan. Tumalikod ulit ako at tuluyan ng umakyat sa kwarto ko. Nang makarating ako doon ay agad kong sinarado ang pinto at ni-lock. Sumandal ako sa pinto at tuluyan nang umiyak.